Saltar al contenido principalComentarios sobre accesibilidad

Severo

Obispo de Gabala en Siria, floreció en los siglos IV y V

2019-02-22T12:13:42
Hacer clic para agrandar

Severiano , obispo de Gabala en Siria , floreció en los siglos IV y V. De su vida antes de su consagración episcopal no ha llegado hasta nosotros. Sus contemporáneos lo consideraban un buen predicador y era conocido como autor de comentarios bíblicos y sermones: «Vir in divinis Scripturis eruditus et in homiliis declamator admirabilis fuit» (Gennadio, «De script. eccles. xxi, en PL, LVIII, 1073). La posteridad ha conservado su nombre debido al papel destacado, aunque lamentable, que desempeñó en la deposición y el destierro de San Juan Crisóstomo. Impulsado por el gran éxito oratorio y financiero alcanzado en Constantinopla por su compatriota sirio Antíoco, obispo de Ptolemaida, Severiano llegó a la capital alrededor del año 400, provisto de una serie de sermones griegos. Invitado por Crisóstomo a predicar, Severiano, a pesar de su marcado acento sirio, logró ganarse la aprobación de sus oyentes (Sozomeno, «Hist eccl.», VIII, x). Debido a las tensas relaciones entre Crisóstomo y la emperatriz Eudoxia, Severiano tuvo que tomar partido por uno de los bandos y, como se dejó influir por intereses personales, su elección se concretó rápidamente. Sin embargo, el desprevenido Crisóstomo, cuando los asuntos eclesiásticos le obligaron a viajar a la Provincia de Asia en el año 401, nombró a su invitado su representante para las funciones litúrgicas. Severiano aprovechó la ausencia de Crisóstomo y pronto se vio envuelto en un conflicto abierto con Serapión , archidiácono y administrador de los bienes eclesiásticos y del palacio episcopal, quien permaneció fiel a Crisóstomo. El escándalo y la conmoción general resultantes fueron tan grandes que, a su regreso (401), Crisóstomo solicitó a Severiano que volviera a su diócesis (Sócrates, «Hist. eccl.», VI, xi; la versión más extensa, ibíd. en PG, LXVII, 731). Eudoxia intervino personalmente y, a petición suya, Crisóstomo permitió a Severiano regresar a Constantinopla . Allí, Crisóstomo pronunció un discurso al pueblo en presencia de Severiano (PG, LII, 423 y ss. Respuesta de Severiano, ibíd., 425 y ss.; cf. Sócrates, «Hist. eccl.», VI, xi; Sozomeno, VIII, x).

La paz así lograda no fue duradera. Severiano reanudó sus intrigas y, en el Sínodo del Roble, fue uno de los oponentes más activos de Crisóstomo. También firmó la sátira contra Crisóstomo que Teófilo de Alejandría (véase) envió al papa Inocencio ( Paladio , «Diálogo», III, en PG, XLVII, 14). Incluso se atrevió a proclamar desde el púlpito el éxito de su partido inmediatamente después del primer destierro de Crisóstomo, y a declarar que la destitución del arzobispo era un justo castigo por su orgullo. Solo su rápida huida lo salvó de la violencia a manos del pueblo enfurecido (Sozomeno, VIII, xviii). Poco después del regreso de Crisóstomo de su primer exilio, encontramos a Severiano junto con Acacio de Bercea y Antíoco de Ptolemaida al frente del partido opuesto al arzobispo. Fue este grupo el que, en la noche del Domingo de Pascua de 404, incitó el ataque contra los catecúmenos y clérigos de Crisóstomo, y finalmente se dirigió directamente al emperador para obtener el destierro definitivo de su odiado oponente ( Paladio , III, IX, loc. cit., 14, 31 y ss.). Tras la muerte de Flaviano (404), amigo de Crisóstomo, este mismo triunvirato se dirigió a Antioquía y, desafiando la justicia y el derecho, consagró de manera solapada a Porfirio (oponente de Crisóstomo) obispo de Antioquía ( Paladio , XVI, loc. cit., 54). Así termina el papel de Severiano en la historia de la Iglesia. Del último período de su vida y actividad se sabe tan poco como del primero. Según Genadio (loc. cit.), murió durante el reinado de Teodosio II (408-50).

Escritos.—(I) Sermones.—De estos se conservan los siguientes: “Orationes sex in mundi Creationem” (PG, LVI, 429-500); “Oratio de serpente, quem Moyses in cruce suspendit” (ibid., 500-516); “In illud Abrahae dictum: Pone manum tuam sub femur meum, Gen., xxiv, 2” (ibid., 553-64); “De ficu arefacta” (ibid., LIX, 585-90); “Contra Judaeos” (ibid., LXI, 793-802; cf. LXV, 29 ss.); “De sigillis librorum” (ibid., LXIII, 531-44); “In Dei apparitionem” (ibid., LXV, 26); “De pace” (ibid., LII, 425-28), completado por A. Papadopulos,`Analekta ierosolumitikes stachuologias, I (San Petersburgo, 15-26; “De nativitate Christi”, editado bajo el nombre de Crisóstomo por Savile, VII, 307, pero atribuido por Teodoreto (Eranistes, III, en PG, LXIII, 308) a Severian; quince homilías en una traducción al armenio antiguo, editada por JB Aucher, “Severiani… homiliee nunc primum edit ae ex antiqua versione armena in latinum sermonem translatie” ( Venecia , 1827), de las cuales el n.° 7 es la homilía “In Abrahie dictum: Gen., xxiv, 2”, n.° 13 “De ficu arefacta”, y el n.° 10 la homilía de. San Basilio sobre el bautismo (PG, XXXI, 423-44). El Codex Ambrosianus de Milán, c. 77 sup. (VII-VIII saec.) contiene ochenta y ocho “sermones sancti Severiani”; el “Homilarium Lacense” ( Berlín Cod. lat. 341) tiene discursos de Pedro Crisólogo bajo el nombre de “Severianus episcopus”. (2) Todos los comentarios de Severiano se han perdido; había compuesto tales sobre Génesis , Éxodo , Deuteronomio , Job , las Epístolas a los Romanos, los Gálatas, I Corintios, II Tesalonicenses y Colosenses (cf. Cosmas Indicopleustes , “Topographica christ.”, I, vi, x, en PG, LXXXVIII, 373, 417; Genadio, “De script. eccles.” xxi).

CRIS. BAUR


¿Te gustó este contenido? Ayúdanos a mantenernos libres de publicidad
¿Disfrutas de este contenido?  ¡Por favor apoye nuestra misión!Donarwww.catholic.com/support-us