
Evagrio , apodado Póntico, nació alrededor del año 345 en Ibora , una pequeña ciudad a orillas del Mar Negro; murió en el año 399. Se le considera uno de los escritores ascéticos más importantes del siglo IV. Instruido por San Gregorio Nacianceno, fue ordenado lector por San Basilio el Grande y diácono por San Gregorio de Nisa (380), a quien acompañó al Segundo Concilio de Constantinopla (381). Según Paladio , quien difiere en su relato de Sócrates y Sozomeno, Evagrio permaneció un tiempo como archidiácono en Constantinopla , mientras Nectario era patriarca (381-397). Abandonando la ciudad debido a sus peligros espirituales, se dirigió primero a Jerusalén y luego al desierto de Nitria, donde comenzó una vida eremítica bajo la guía del joven Macario (383). Rechazó firmemente un obispado ofrecido por Teófilo de Alejandría . Se hizo muy célebre por su vida ascética y sus escritos, aunque San Jerónimo (por ejemplo, Ep. 133 ad Ctesiphontem, n. 3) lo acusa de errores origenistas y lo llama precursor de Pelagio. Los Concilios Sexto, Séptimo y Octavo condenan a Evagrio junto con Orígenes. Rufino y Genadio tradujeron las obras de Evagrio al latín; varias de ellas se han perdido o no se han recuperado hasta ahora (PL, XL). Las mejores colecciones de sus obras son editadas por Bigot ( París , 1680); Gallandi, “Biblioth. vet. patr.”, VII, 551-581; Migne, “PG”, XL; cf. también Elter, “Gnomica” ( Leipzig , 1892); Zockler, “Evagrius Pontikus” (Múnich, 1893). Podemos mencionar aquí: “Monachus seu de vita activa”; “Rerum monachalium rationes earumque juxta quietem adpositio”; “De octo vitiosis cogitationibus”.
AJ MAAS

